Το βράδυ της Κυριακής την 7η Ιούνη γίναμε ακόμη μία φορά μάρτυρες ενός θέατρου του παραλόγου, που για ακόμη μία φορά γεννά προβληματισμούς, όχι μόνο για το πολιτικό σύστημα, αλλά συνολικότερα για το μέλλον και την πορεία της εσωτερικής κατάστασης. Επομένως, καλά θα είναι να γίνει μια προσπάθεια ερμηνείας των αποτελεσμάτων πέρα από τις ψευτοαναλύσεις των δημοσιογράφων.
Αρχικά, αξίζει να σημειωθεί ότι δεν ήτανε ευρωεκλογές αλλά μία σφιγμομέτρηση επίσημου χαρακτήρα σε σχέση με την κατάσταση του πολιτικού συστήματος και μια αντανάκλαση της κοινωνικής κατάστασης. Δηλαδή για ακόμη μια φορά, το επίδικο δεν ήταν οι ευρωεκλογές σαν τέτοιες. Αλλά διεξείχθησαν κάτω από το βάρος της κοινωνικής κατάστασης και προβλημάτων, αλλά και μιας απέχθειας του κόσμου απέναντι στο πολιτικό σύστημα στο σύνολό του.
Σε σχέση με την επικράτηση του ΠΑΣΟΚ πρέπει να δούμε κάποια πράγματα που ξεφεύγουν από τα ποσοστά. Αν δούμε σοβαρά λίγο κάποια πράγματα, θα παρατηρήσουμε ότι η επικράτηση του ΠΑΣΟΚ είναι μόνο με 200.000 ψήφους. Που σε αυτά τα μεγέθη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ είναι ένα τίποτα, πόσο μάλλον όταν ξέρουμε ήδη ότι η αποχή δεν θα κινηθεί σε τόσο υψηλά επίπεδα στις βουλευτικές εκλογές. Επίσης, κόσμος που παραδοσιακά στήριζε ΝΔ μετακινήθηκε προς το ΛΑΟΣ, και είναι ερωτηματικό αν θα παραμείνει εκεί ή αν θα επιστρέψει. Επομένως, δεν μπορεί να πει κανένας με βεβαιότητα ποιος θα επικρατήσει στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.
Όσον αφορά το αποτέλεσμα της Αριστεράς, η κατάσταση δεν είναι και πολύ καλή. Η Αριστερα τόσο το ΚΚΕ, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, βγήκαν αποδυναμωμένοι εκλογικά από τη διαδικασία. Το μεν ΚΚΕ αν και κρατήθηκε σε υψηλά ποσοστά, έπεσε περιπού 180000 ψήφους, γεγονός που έχει να κάνει με διαροές στη νεολαία όπως άφησε να εννοειθεί και η ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Το μεγάλο πρόβλημα όμως το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, όπου είδε να πέφτει και σε ποσοστό και σε ψήφους, μέα σε μια χρονιά όπου τα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις ήταν ιδιαίτερα φουσκωμένα. Αυτό που πλήρωσε η ηγεσία του ΣΥΝ είναι η τυχοδιωκτική στάση που κράτησε απέναντι στα κινήματα, και στο ξέσπασμα του Δεκέμβρη, όπου από τη μία συμμετείχε στις κινητοποιήσεις, από την άλλη κανόνιζε συναντήσεις με τον Καραμανλή και την ηγεσία της Αστυνομίας. Αντίστοιχο πρόβλημα είχε και έχει το ΚΚΕ που έχει αρνητική στάση απέναντι στα κινήματα και τους αγώνες. Και η λεγόμενη εξωκοινοβουλευτική αριστερά που συμμετείχε στη διαδικασία είδε τις ψήφους της να μειώνονται σε απόλυτο αριθμό. Βέβαια, υπήρχε και ένα κομμάτι της, το ΚΚΕ(μ-λ) συγκεκριμένα που καλούσε σε αποχή και απείχε από τη διαδικασία. Αλλά για το θέμα της αποχής θα αναφερθώ αναλύτικά πιο κάτω.
Για το ΛΑΟΣ και την αύξηση του, οφείλεται κατά βάση σε μια δυσαρέσκεια ενός κόσμου που παραδοσιακά ψηφίζει ΝΔ και απλά παρέμεινε στον κοινό ιδεολογικό- πολιτικό χώρο της ευρύτερης δεξιάς. Επίσης, στηρίζεται από το σύστημα με στόχο την ύπαρξη μιας εφεδρείας και σε περίπτωση κυβέρνησης συνεργασίας με βασικό κόμμα τη ΝΔ. Αλλά αυτό το ρόλο τον αποδέχθηκε και το ΛΑΟΣ προσπαθώντας να κάνει άνοιγμα στο φιλελεύθερο κόσμο. Κάτι που ευνόησε τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, που καρπώθηκε τον πιο αντιδραστικό κόσμο που δυσαρεστήθηκε με τους τυχοδιωκτισμούς που απομάκρυναν από το ΛΑΟΣ τα πιο ακροδεξιά στοιχεία.
Για τους οικολόγους είναι προφανές, είναι μια επιλογή να πριμοδοτηθούν από το σύστημα με στόχο να διασφαλίσει εφεδρίες για μια κυβέρνηση συνεργασίας με βασικό κόμμα το ΠΑΣΟΚ σε περίπτωση που αυτό δεν καταφέρει να συγκροτήσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Οι οικολόγοι έχουν και το ατού της δύναμης που δεν έχει κανένα ψεγάδι ως πρωτοεμφανιζόμενη. Όμως είναι μια δύναμη που χαρακτηρίζεται από τυχοδιωκτισμό καθώς δεν αρνείται τη συνεργασία με κανένα πολιτικό χώρο ανεξαρτήτου ιδεολογικής ταυτότητος. Επίσης, δεν έχει διαμορφωμένες θέσεις και απόψεις για το κοινωνικό ζήτημα.
Τέλος, το πιο σημαντικό αυτής τη εκλογικής αναμέτρησης ήταν η πολύ υψηλή αποχή, που έφτασα κοντά στο 50%. Μέσα σε αυτό υπάρχουν πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις που κατέληξαν στη στάση της αποχής. Πολλά ακούγονται περί αδιαφορίας και για τις παραλίες. Βέβαια, εδώ εγώ θέλω να επισημάνω ότι πολλοί από αυτούς που δεν ψήφισαν έχουν πολύ μεγαλύτερη σχέση με την πολιτική σε σχέση με αρκετούς από αυτούς που ψήφισαν. Λες και οι ευρωεκλογές πρώτη φορά πέφτουν στο τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, ή λες και για πρώτη φορά έχει ζέστη και ωραίο καιρό στις αρχές Ιούνη και και ο κόσμος έχει διάθεση για παραλία. Ο βασικός λόγος για το ποσοστό της αποχής είναι η αποστροφή απέναντι στο πολιτικό σύστημα, αλλά και στην κυρίαρχη πολιτική που ασκείται. Ένα μικρό ποσοστό έχει να κάνει με τη διάφωνία με την ΕΕ, αλλά και με την πολιτική σκοπιά της αναρχικής αντίληψης. Από εκεί και πέρα θεωρώ ότι το ποσοστό της αδιαφορίας είναι περίπου το ίδιο όλα αυτά τα χρόνια, και είναι λίγο πιο κάτω από την αποχή από τις βουλευτικές εκλογές.
Θεωρώ ελπιδοφόρο αυτό που αποτυπώνεται μέσα από την αποχή, αυτή η αποστροφή δηλαδή απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Από εκεί και πέρα, όμως, χρειάζεται πολύ δουλειά και πολύς δρόμος αυτή η αγανάκτηση να γίνει πολιτική δύναμη που θα συμβάλλει στη συγκρότηση κινήματος, που είναι ο βασικός όρος για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής, που αυτός είναι ο βασικός εχθρός του λαού, που χτυπάει τα δικαιώματα και στερεί από το λαό μια καλύτερη ζωή. Θεωρώ, ότι η συνεπής στάση έπρεπε να είναι η αποχή, μόνο για το λόγο ότι μιλάμε για ευρωεκλογές, και έχω τοποθετηθεί πάνω στο ζήτημα. (Έτσι κι αλλιώς εγώ αναφέρομαι και υποστηρίζω συγκεκριμένο πολιτικό χώρο). Απλά δεν μπορεί να μένει στα όρια της αγανάκτησης αλλά πρέπει να πάει μερικά βήματα μπροστά.
Αρχικά, αξίζει να σημειωθεί ότι δεν ήτανε ευρωεκλογές αλλά μία σφιγμομέτρηση επίσημου χαρακτήρα σε σχέση με την κατάσταση του πολιτικού συστήματος και μια αντανάκλαση της κοινωνικής κατάστασης. Δηλαδή για ακόμη μια φορά, το επίδικο δεν ήταν οι ευρωεκλογές σαν τέτοιες. Αλλά διεξείχθησαν κάτω από το βάρος της κοινωνικής κατάστασης και προβλημάτων, αλλά και μιας απέχθειας του κόσμου απέναντι στο πολιτικό σύστημα στο σύνολό του.
Σε σχέση με την επικράτηση του ΠΑΣΟΚ πρέπει να δούμε κάποια πράγματα που ξεφεύγουν από τα ποσοστά. Αν δούμε σοβαρά λίγο κάποια πράγματα, θα παρατηρήσουμε ότι η επικράτηση του ΠΑΣΟΚ είναι μόνο με 200.000 ψήφους. Που σε αυτά τα μεγέθη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ είναι ένα τίποτα, πόσο μάλλον όταν ξέρουμε ήδη ότι η αποχή δεν θα κινηθεί σε τόσο υψηλά επίπεδα στις βουλευτικές εκλογές. Επίσης, κόσμος που παραδοσιακά στήριζε ΝΔ μετακινήθηκε προς το ΛΑΟΣ, και είναι ερωτηματικό αν θα παραμείνει εκεί ή αν θα επιστρέψει. Επομένως, δεν μπορεί να πει κανένας με βεβαιότητα ποιος θα επικρατήσει στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.
Όσον αφορά το αποτέλεσμα της Αριστεράς, η κατάσταση δεν είναι και πολύ καλή. Η Αριστερα τόσο το ΚΚΕ, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, βγήκαν αποδυναμωμένοι εκλογικά από τη διαδικασία. Το μεν ΚΚΕ αν και κρατήθηκε σε υψηλά ποσοστά, έπεσε περιπού 180000 ψήφους, γεγονός που έχει να κάνει με διαροές στη νεολαία όπως άφησε να εννοειθεί και η ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Το μεγάλο πρόβλημα όμως το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, όπου είδε να πέφτει και σε ποσοστό και σε ψήφους, μέα σε μια χρονιά όπου τα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις ήταν ιδιαίτερα φουσκωμένα. Αυτό που πλήρωσε η ηγεσία του ΣΥΝ είναι η τυχοδιωκτική στάση που κράτησε απέναντι στα κινήματα, και στο ξέσπασμα του Δεκέμβρη, όπου από τη μία συμμετείχε στις κινητοποιήσεις, από την άλλη κανόνιζε συναντήσεις με τον Καραμανλή και την ηγεσία της Αστυνομίας. Αντίστοιχο πρόβλημα είχε και έχει το ΚΚΕ που έχει αρνητική στάση απέναντι στα κινήματα και τους αγώνες. Και η λεγόμενη εξωκοινοβουλευτική αριστερά που συμμετείχε στη διαδικασία είδε τις ψήφους της να μειώνονται σε απόλυτο αριθμό. Βέβαια, υπήρχε και ένα κομμάτι της, το ΚΚΕ(μ-λ) συγκεκριμένα που καλούσε σε αποχή και απείχε από τη διαδικασία. Αλλά για το θέμα της αποχής θα αναφερθώ αναλύτικά πιο κάτω.
Για το ΛΑΟΣ και την αύξηση του, οφείλεται κατά βάση σε μια δυσαρέσκεια ενός κόσμου που παραδοσιακά ψηφίζει ΝΔ και απλά παρέμεινε στον κοινό ιδεολογικό- πολιτικό χώρο της ευρύτερης δεξιάς. Επίσης, στηρίζεται από το σύστημα με στόχο την ύπαρξη μιας εφεδρείας και σε περίπτωση κυβέρνησης συνεργασίας με βασικό κόμμα τη ΝΔ. Αλλά αυτό το ρόλο τον αποδέχθηκε και το ΛΑΟΣ προσπαθώντας να κάνει άνοιγμα στο φιλελεύθερο κόσμο. Κάτι που ευνόησε τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, που καρπώθηκε τον πιο αντιδραστικό κόσμο που δυσαρεστήθηκε με τους τυχοδιωκτισμούς που απομάκρυναν από το ΛΑΟΣ τα πιο ακροδεξιά στοιχεία.
Για τους οικολόγους είναι προφανές, είναι μια επιλογή να πριμοδοτηθούν από το σύστημα με στόχο να διασφαλίσει εφεδρίες για μια κυβέρνηση συνεργασίας με βασικό κόμμα το ΠΑΣΟΚ σε περίπτωση που αυτό δεν καταφέρει να συγκροτήσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Οι οικολόγοι έχουν και το ατού της δύναμης που δεν έχει κανένα ψεγάδι ως πρωτοεμφανιζόμενη. Όμως είναι μια δύναμη που χαρακτηρίζεται από τυχοδιωκτισμό καθώς δεν αρνείται τη συνεργασία με κανένα πολιτικό χώρο ανεξαρτήτου ιδεολογικής ταυτότητος. Επίσης, δεν έχει διαμορφωμένες θέσεις και απόψεις για το κοινωνικό ζήτημα.
Τέλος, το πιο σημαντικό αυτής τη εκλογικής αναμέτρησης ήταν η πολύ υψηλή αποχή, που έφτασα κοντά στο 50%. Μέσα σε αυτό υπάρχουν πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις που κατέληξαν στη στάση της αποχής. Πολλά ακούγονται περί αδιαφορίας και για τις παραλίες. Βέβαια, εδώ εγώ θέλω να επισημάνω ότι πολλοί από αυτούς που δεν ψήφισαν έχουν πολύ μεγαλύτερη σχέση με την πολιτική σε σχέση με αρκετούς από αυτούς που ψήφισαν. Λες και οι ευρωεκλογές πρώτη φορά πέφτουν στο τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, ή λες και για πρώτη φορά έχει ζέστη και ωραίο καιρό στις αρχές Ιούνη και και ο κόσμος έχει διάθεση για παραλία. Ο βασικός λόγος για το ποσοστό της αποχής είναι η αποστροφή απέναντι στο πολιτικό σύστημα, αλλά και στην κυρίαρχη πολιτική που ασκείται. Ένα μικρό ποσοστό έχει να κάνει με τη διάφωνία με την ΕΕ, αλλά και με την πολιτική σκοπιά της αναρχικής αντίληψης. Από εκεί και πέρα θεωρώ ότι το ποσοστό της αδιαφορίας είναι περίπου το ίδιο όλα αυτά τα χρόνια, και είναι λίγο πιο κάτω από την αποχή από τις βουλευτικές εκλογές.
Θεωρώ ελπιδοφόρο αυτό που αποτυπώνεται μέσα από την αποχή, αυτή η αποστροφή δηλαδή απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Από εκεί και πέρα, όμως, χρειάζεται πολύ δουλειά και πολύς δρόμος αυτή η αγανάκτηση να γίνει πολιτική δύναμη που θα συμβάλλει στη συγκρότηση κινήματος, που είναι ο βασικός όρος για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής, που αυτός είναι ο βασικός εχθρός του λαού, που χτυπάει τα δικαιώματα και στερεί από το λαό μια καλύτερη ζωή. Θεωρώ, ότι η συνεπής στάση έπρεπε να είναι η αποχή, μόνο για το λόγο ότι μιλάμε για ευρωεκλογές, και έχω τοποθετηθεί πάνω στο ζήτημα. (Έτσι κι αλλιώς εγώ αναφέρομαι και υποστηρίζω συγκεκριμένο πολιτικό χώρο). Απλά δεν μπορεί να μένει στα όρια της αγανάκτησης αλλά πρέπει να πάει μερικά βήματα μπροστά.
Στο παραπάνω κείμενο ξέχασα την υπογραφή είναι η αλήθεια απλά το επισημαίνω γιατί είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν διαφωνίες με τη συγκεκριμένη προσέγγιση, αν και δεν μπήκα σε μεγάλη ανάλυση πάνω στα ζητήματα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓ.Α