Πολλά έχουν ακουστεί για το ανώτατο όριο φοίτησης 2ν, που είναι μία από τις κομβικές διατάξεις του Νόμου Πλαίσιο που ψηφίστηκε το 2007, κάτω από τη βροχή των χημικών και των δακρυγόνων στο Σύνταγμα, αλλά και των ανοιγμένων κεφαλιών των φοιτητών από τα γκλοπ των ΜΑΤ.
Το ανώτατο όριο φοίτησης μετά από μία ...διαδρομή από ν+2 που ήτανε στην αρχή, έφτασε στο ν+ν/2 και έγινε 2ν στο τέλος. Ήταν και ένα από τα ζητήματα που ήταν από τα πιο καυτά σημεία του Νόμου. Πλέον η απάντηση είναι η εξής: Μα καλά δε φτάνουν 8 ή 10 χρόνια για να τελειώσεις τη σχολή;;
Πέρα από το προφανές, ότι δηλαδή δεν υπάρχει κανένα κόστος οικονομικό ή άλλο για κάποιο φοιτητή να σπουδάσει όσα χρόνια θέλει. Δεν μας έχουνε πει, γιατί είναι βάρος στο ελληνικό δημόσιο ένας αιώνιος φοιτητής. Όταν δεν δικαιούται ούτε πάσο, ούτε δωρεάν σίτιση, ούτε στέγαση, ούτε βιβλία, ούτε πιάνει θέση στα εργαστήρια και πολύ σπάνια θα πάει ακόμα και σε ένα θεωρητικό μάθημα. Κι όμως συνεχίζει να είναι βάρος;
Επίσης, υπάρχουν φοιτητές που αναγκάζονται να δουλέψουν για να τα βγάλουν πέρα με τις σπουδές τους. Δεν έχουν τη δυνατότητα οι οικογένειές τους να πληρώνουν και ενοίκια και τα τρέχοντα έξοδα. Πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχει δωρεάν σίτιση, στέγαση και τα βιβλία και οι σημειώσεις πολλές φορές πρέπει να πληρώνονται. Πόσο εύκολο είναι να τελειώσεις μια σχολή (τουλάχιστον τις δύσκολες, Πολυτεχνεία, Ιατρικές, αλλά και πολλά ΤΕΙ) αν δουλεύεις μαζί με τις σπουδές σου. Πόσο εύκολο είναι να δουλεύεις και κατά τη διάρκεια των εξεταστικών για να μη ρισκάρεις την απόλυση. Είναι ερωτήματα που είναι δύσκολα να απαντηθούν σε κάποιο που δεν βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο ή σε κάποιο ΤΕΙ αυτή τη στιγμή. Γιατί αλλιώς ήταν δομημένες οι σπουδές πριν από μερικά χρόνια αλλιώς τώρα. Εδώ νιώθουμε στους ίδιους μας τους εαυτούς τη διαφορά, που πάμε να δώσουμε κάποιο μάθημα μικρού έτους. Πόσο μάλλον όταν ήταν οι γονείς μας φοιτητές που ήταν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα, ειδικά πριν τη θέσπιση των εξαμήνων με το Νόμο 12/68 του 1982.
Δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Δεν χωράνε ψευτοδιλήματα. Το ερώτημα δεν είναι αν φτάνουν τα 2ν για να πάρεις πτυχίο. Το ερώτημα είναι αν είναι δίκαιο ή άδικο το συγκεκριμένο μέτρο. Και είναι άδικο. Γιατί στερεί δικαιώματα από τη νεολαία. Είναι σημαντικό να αγωνιστούμε για την ανατροπή του, γιατί η αρχική τους σκέψη ήταν τα ν+2 και θα το επαναφέρουν με την πρώτη ευκαιρία. Να είμαστε σίγουροι και έτοιμοι να απαντήσουμε δυναμικά.
Το ανώτατο όριο φοίτησης μετά από μία ...διαδρομή από ν+2 που ήτανε στην αρχή, έφτασε στο ν+ν/2 και έγινε 2ν στο τέλος. Ήταν και ένα από τα ζητήματα που ήταν από τα πιο καυτά σημεία του Νόμου. Πλέον η απάντηση είναι η εξής: Μα καλά δε φτάνουν 8 ή 10 χρόνια για να τελειώσεις τη σχολή;;
Πέρα από το προφανές, ότι δηλαδή δεν υπάρχει κανένα κόστος οικονομικό ή άλλο για κάποιο φοιτητή να σπουδάσει όσα χρόνια θέλει. Δεν μας έχουνε πει, γιατί είναι βάρος στο ελληνικό δημόσιο ένας αιώνιος φοιτητής. Όταν δεν δικαιούται ούτε πάσο, ούτε δωρεάν σίτιση, ούτε στέγαση, ούτε βιβλία, ούτε πιάνει θέση στα εργαστήρια και πολύ σπάνια θα πάει ακόμα και σε ένα θεωρητικό μάθημα. Κι όμως συνεχίζει να είναι βάρος;
Επίσης, υπάρχουν φοιτητές που αναγκάζονται να δουλέψουν για να τα βγάλουν πέρα με τις σπουδές τους. Δεν έχουν τη δυνατότητα οι οικογένειές τους να πληρώνουν και ενοίκια και τα τρέχοντα έξοδα. Πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχει δωρεάν σίτιση, στέγαση και τα βιβλία και οι σημειώσεις πολλές φορές πρέπει να πληρώνονται. Πόσο εύκολο είναι να τελειώσεις μια σχολή (τουλάχιστον τις δύσκολες, Πολυτεχνεία, Ιατρικές, αλλά και πολλά ΤΕΙ) αν δουλεύεις μαζί με τις σπουδές σου. Πόσο εύκολο είναι να δουλεύεις και κατά τη διάρκεια των εξεταστικών για να μη ρισκάρεις την απόλυση. Είναι ερωτήματα που είναι δύσκολα να απαντηθούν σε κάποιο που δεν βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο ή σε κάποιο ΤΕΙ αυτή τη στιγμή. Γιατί αλλιώς ήταν δομημένες οι σπουδές πριν από μερικά χρόνια αλλιώς τώρα. Εδώ νιώθουμε στους ίδιους μας τους εαυτούς τη διαφορά, που πάμε να δώσουμε κάποιο μάθημα μικρού έτους. Πόσο μάλλον όταν ήταν οι γονείς μας φοιτητές που ήταν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα, ειδικά πριν τη θέσπιση των εξαμήνων με το Νόμο 12/68 του 1982.
Δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Δεν χωράνε ψευτοδιλήματα. Το ερώτημα δεν είναι αν φτάνουν τα 2ν για να πάρεις πτυχίο. Το ερώτημα είναι αν είναι δίκαιο ή άδικο το συγκεκριμένο μέτρο. Και είναι άδικο. Γιατί στερεί δικαιώματα από τη νεολαία. Είναι σημαντικό να αγωνιστούμε για την ανατροπή του, γιατί η αρχική τους σκέψη ήταν τα ν+2 και θα το επαναφέρουν με την πρώτη ευκαιρία. Να είμαστε σίγουροι και έτοιμοι να απαντήσουμε δυναμικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου